Rode Fort
Het Rode Fort van Delhi is niet zo mooi als het Rode Fort van Agra, maar het is zeker een indrukwekkend bouwwerk. Het beroemde Rode Fort heeft muren van rood zandsteen die meer dan 30 meter hoog zijn. De muren strekken zich uit over een afstand van 2 km en zijn aan de kant van de rivier 18 meter hoog en aan de stadszijde 33 meter.
Shah Jahan begon de bouw van het massieve fort in 1638 en het werd tien jaar later voltooid. Hij verplaatste zijn hoofdstad nooit volledig van Agra naar zijn nieuwe stad Shahjahanabad (Delhi), omdat zijn zoon Aurangzeb hem afzette en hem in het Agra Fort gevangen zette. Het Rode Fort dateert uit de periode dat de macht van de Moghuls op zijn absolute hoogtepunt was. Aurangzeb was echter de eerste en laatste grote Moghul keizer die hier zou heersen.
Tegenwoordig heerst in het fort een aangename rust, vooral vergeleken met de hectische straten van Oud Delhi. Het fort was tot voor enkele jaren geleden niet toegankelijk, want een militaire post. Nu het open is trekt het ook veel Indiase bezoekers die het nu wel eens van binnen willen zien.
Via een imposante dubbele poort kom je binnen. De Lahore Poort, de hoofdpoort tot het fort, dankt zijn naam aan het feit dat het in de richting van Lahore, nu in Pakistan, uitkijkt.
Daarna volgt een lange gang met winkeltjes, dit was de Meena Bazaar; daar deden vroeger de vrouwen van de keizerlijke huishouding hun inkopen en toen waren er alleen vrouwelijke kooplui. De winkelarcade leidt naar de Naubat Khana, een open binnenplaats waar vroeger musici optraden. Binnen ziet u eerst nog de verblijven van het Indiase leger; dat bedongen heeft dat er een museum van wordt gemaakt.
Verderop komt u via een grote open ruimte bij de eigenlijke paleisgebouwen. Aan de rechterkant zijn de verblijven van de vrouwen. In het midden zijn de ontvangstzalen. De gebouwen worden doorsneden door waterkanaaltjes, dat diende om wat koelte te brengen.
In de Zaal van de Openbare Audiënties ontving de keizer klachten of geschillen van zijn onderdanen. Zijn alkoof in de muur was met marmer bedekt, waar kostbare stenen in verwerkt waren. Veel ervan werd echter gedurende de `Mutiny' geplunderd, onder Lord Curzon werd deze elegante hal vervolgens weer gerestaureerd.
De Zaal van de Besloten Audiënties is de kamer waar de keizer besloten vergaderingen kon houden. Pronkstuk van de zaal was de prachtige Pauwentroon, die door Nadir Shah in 1739 naar Perzië werd meegenomen (en nu in Teheran is te zien). In 1760 verwijderden de Marathas ook het zilveren plafond uit de zaal, zodat het vandaag de dag nog slechts een bleke afschaduwing vormt van de vroegere glorie.
De Rang Mahal ofwel het `beschilderd paleis' dankt zijn naam aan het beschilderde interieur dat nu weggevaagd is. De Khas Mahal was het particuliere paleis van de keizer, verdeeld in kamers voor gebed, slapen en wonen. Er is een klein Archeologisch Museum in de Mumtaz Mahal. Op het terrein is ook de familiemoskee van de keizer.